zondag 5 februari 2017

Regering Trump start totale oorlog tegen radicale islam

                                                          
“I firmly believe that Radical Islam is a tribal cult, and must be crushed.”
Volgens een bericht in de New York Post is de regering Trump klaar voor een totale oorlog tegen de radicale islam. Daarbij gaat het niet alleen om het vernietigen van de terroristische islam, maar om een aanval op de radicale islam zoals die bijvoorbeeld door de ‘Islam Broederschap’ en landen als Saoedi-Arabië en Iran wordt nagestreefd.

“People need to recognize the strategic power of words and pictures,” Flynn writes. “Ideas, and the words that express them, are very much a part of war, but we have deliberately deprived ourselves of using them.”

Daarmee is de ‘verbale jihad’ als één van de strijdwijzen van de fundamentalistische islam beschreven. Het brede aanvalsplan voorziet daarom in een psychologische oorlogsvoering via het onderwijs, radio en televisie en via de sociale media. Het gaat om een volledig nieuwe aanpak die volgens Flynn een einde maakt aan het islamofiele beleid van de Obama-regering en een oplossing moet bieden voor het gebrek aan succes bij het bestrijden van de radicale islam van de laatste decennia.

“We can’t win this war by treating Radical Islamic terrorists as a handful of crazies and dealing with them as a policing issue,” he writes. “The political and theological underpinnings of their immoral actions have to be demolished.”

Het aanvalsplan is gebaseerd op een boek dat de huidige Adviseur Nationale Veiligheid, Michael Flynn, in 2016  publiceerde.

“The war against Radical Islamists must begin at home,” he writes. “Muslims want to apply Sharia law by using our own legal system to strengthen what many believe to be a violent religious law that has no place in the United States,” he writes, adding the government must stop implying Islamic and Western civilizations “are morally equivalent.”

Islam en Links
Eerder schreef ik een blog over de oorlog van de regering Trump tegen ‘links’. Daarin vroeg ik me af of er maatregelen waren te  verwachten tegen de fundamentalistische islam:

 In hoeverre de inreisbeperking voor inwoners uit een aantal islamitische landen die zich te weinig inspannen tegen het islamitisch terrorisme een voorbode is van meer maatregelen om de expansie van de fundamentalistische islam in eigen land af te stoppen, is nog niet echt duidelijk. Het is echter wel te verwachten. De islam in Amerika kan rekenen op de steun van links en van instituties waar het politieke correcte denken hoogtij viert. 

In de hele Westerse wereld is het ‘links’ dat waarschuwingen tegen de oprukkende islamisering belachelijk maakt met verwijten als xenofobie, islamofobie en zelfs ‘racisme’. Links schept als het ware de ruimte waarbinnen de islam op beschutte wijze kan oprukken. Het gaat eigenlijk nog wel wat verder dan dat. De islam kan de verdediging van haar plaats in de Westerse samenlevingen overlaten aan ‘links’ dat mensenrechten in de strijd gooit en islamcritici aanpakt en die voorziet van uiterst negatieve adjectieven.

Een psychologische oorlogsvoering tegen de fundamentalistische islam kan dan ook niet gevoerd worden zonder het blootleggen van de strategie waarmee de fundamentalistische islam ‘links’ voor haar karretje heeft weten te spannen.
De Trump-regering is al een oorlog tegen links en de daarmee samenhangende politieke correctheid begonnen. Als ze de fundamentalistische islam wil verslaan, zal ze eerst ‘links’ en haar instituties (media, universiteiten en politiek links)  in diskrediet dienen te brengen. Dat zal nog niet mee vallen. Links wordt steeds anarchistischer en heeft steeds meer de neiging om zich te onttrekken aan wetten en regels door saboterende acties tegen islamonvriendelijk beleid.


dinsdag 31 januari 2017

Regering Trump is oorlog begonnen tegen dominant links liberalisme

                                                               
Waar de media zelden aandacht aan besteden


Het is eigenlijk te zot voor woorden dat wie op zoek is naar nuchter of relativerend nieuws over Trump, tegenwoordig is aangewezen op Facebook.  De Nederlandse media lijken bevangen te zijn door een anti-Trump hysterie. Met toenemende lusteloosheid blader ik tegenwoordig door mijn ochtendkrant. De televisie laat ik al langere tijd voor wat het is. Als er één ding nog duidelijker is geworden, is het wel dat bij de Nederlandse media links de toon bepaalt. De Volkskrant opende vandaag met de aanslag op biddende mensen in een Moskee in Québec. Ja erg. Maar op facebook vond ik vanmorgen een overzicht over wat christenen in islamitische landen ondergaan en hoeveel kerken zijn vernietigd. De regering Trump heeft daar wel oog voor. Het is tekenend voor de eenzijdige berichtgeving als de islam in het geding is. In deze dagen klinken links en islam unisono over alles wat tegen de islam gericht lijkt te zijn. Dat is verontrustend.


 De verkiezing van Trump veroorzaakte een wereldwijde schokgolf. Tomeloze verontwaardiging overspoelde de mainstream media. Op de man spelen is daar overheersend geworden, in plaats van een zeldzaamheid. De arme lezer wordt overvoerd met doemscenario’s. Het is een voorspelbare reactie. De regering Trump stelt het linkse wereldbeeld op de tocht. Het is oorlog. Het is een revolutie tegen opgerekte verlichtingsdenken en naïvisme. Dat alles maar moet kunnen en mogen en je niet deugt als je je eigen overrompeld belang verdedigt, is de situatie die Trump en de zijnen willen aanpakken.

Trump is niets meer of minder dan een Amerikaans boegbeeld van een tegenbeweging die in de hele Westerse wereld zichtbaar is. De Oost-Europese Visegrad-landen waren de eersten die zich verzetten  tegen de opvatting dat alles maar moet kunnen en mogen en het eigen belang ondergeschikt moest worden gemaakt aan de belangen van anderen. In nagenoeg alle West-Europese landen groeiden sterke radicaal rechtse bewegingen als antwoord op de overmaat aan tolerantie en de uitverkoop van het eigen belang en de eigen identiteit. Trump moet in dit verband dan ook worden gezien als de keuze van een brede Amerikaanse volksbeweging die het gehad heeft met een opvatting van vrijheid die het eigen belang bedreigt.

Links is al in oorlog met Trump en de zijnen vanaf het moment dat Trump mee ging doen met de verkiezingen. Dat is begrijpelijk. Hij bedreigt niet alleen hun wereldbeeld, maar ook hun leefwereld. Links slaat hard terug en de mainstream media vormen hun wapen. Nooit eerder werd ook zo overduidelijk  waar de Nederlandse media voor staan. Diepte, achtergrond en een breed perspectief ontbreken.

De wrijvingshitte in de gepolariseerde Westelijke wereld zal het komend jaar nog wel wat verder oplopen. Het is nog niet velen opgevallen dat de regering Trump ook de strijd zal aanbinden met het van politieke correctheid vergeven onderwijs in Amerika. Uit zijn toespraak:
But for too many of our citizens, a different reality exists: mothers and children trapped in poverty in our inner cities; rusted out factories scattered like tombstones across the landscape of our nation; an education system flush with cash, but which leaves our young and beautiful students deprived of all knowledge; and the crime and the gangs and the drugs that have stolen too many lives and robbed our country of so much unrealized potential.

Het is te verwachten dat de Trump-regering, voor zover ze met onderwijsbudgetten invloed kan uitoefenen, die zal inzetten om de koers van het onderwijs bij te sturen en te ontdoen van de oppermachtige politieke correctheid.

In hoeverre de inreisbeperking voor inwoners uit een aantal islamitische landen die zich te weinig inspannen tegen het islamitisch terrorisme een voorbode is van meer maatregelen om de expansie van de fundamentalistische islam in eigen land af te stoppen, is nog niet echt duidelijk. Het is echter wel te verwachten. De islam in Amerika kan rekenen op de steun van links en van instituties waar het politieke correcte denken hoogtij viert. De ‘womans march’ die de dag na de inauguratie plaatsvond, was (mede-)georganiseerd door de islamitische activiste Linda Sarsour (derde van boven). Trump is niet de man om zoiets te vergeten. Los daarvan is de anti-islambeweging in Amerika sterker dan in Europa en dient Europa zelfs als afschrikwekkend voorbeeld.

Trump staat niet in zijn eentje. Het lijkt er op dat zijn regering is samengesteld uit mensen die een geschiedenis hebben in de zorg over het alomtegenwoordige links dat de agenda van zeker de laatste acht jaren heeft bepaald en weinig tot niets heeft ondernomen tegen wat de republikeinse stemmers als bedreigingen zien. Het is deze achterban, als die stand houdt, die de Trump-regering haar legitimiteit geeft.

Het zal een heet voorjaar en een hete zomer worden in Amerika. Het is de vraag of de Trump-regering het zonder de steun van de media zal redden om het linkse wereldbeeld voldoende te verdrijven. Ook Europa zal er niet aan ontkomen dat de polarisatie zich zal verdiepen.  
                                                                                                                                         

zondag 15 januari 2017

Halal en Kosher zijn als voedselvoorschriften volkomen achterhaald

                                                                   
    

Voedselvoorschriften zijn ontstaan in de periode van de mensheid waarin het nomadisch bestaan steeds vaker werd opgegeven voor het sedentair bestaan in nederzettingen dat door landbouw en veeteelt mogelijk werd gemaakt.

Nomaden hadden een cultuur ontwikkeld die hen zo goed mogelijk beschermde tegen de gevaren van de natuur. Bij de overgang naar sedentair bestaan volstond dat niet meer. Omdat grotere groepen met elkaar gingen samenleven ontstonden er nieuwe gevaren die het leven bedreigden. Dat gold met name voor overdraagbare ziekten die zich in een sedentaire samenleving via bacteriën en virussen gemakkelijker verspreidden en veel meer slachtoffers maakten.

De traagheid van een evolutionaire aanpassing bijvoorbeeld in de vorm van resistentie tegen bepaalde ziekten, dwong tot een culturele oplossing. Deze werd gevonden in voedingsvoorschriften waarvan men aannam dat ze door de vermijding van bepaalde soorten voedsel of door regels voor voedselbereiding, besmettelijke ziekten kon voorkomen. Hierdoor konden meer mensen overleven.

‘Onrein’ betekende eigenlijk ‘verdacht’.
Carel van Schaik en Kai Michel, respectievelijk biologisch antropoloog en historicus, schreven het “Oerboek van de mens“, waarin zij met de vinger op de teksten van vooral het Oude Testament de culturele revolutie volgen die het overgaan van nomadisch bestaan naar sedentair bestaan met zich meebracht. De ordening die religie in het samenleven aanbracht, kon alleen worden afgedwongen met behulp van een externe monotheïstische God. Méér goden zou maar tot wanorde leiden.
In hun boek noemen zij de voedselverboden en voedselgeboden een vorm van protogeneeskunde die effectief was omdat potentieel infectueuze situaties onderkend werden. De in de Thora opgeslagen spijswetten werden later op een vereenvoudigde manier overgenomen in de Koran. Ook de nadruk op het monogame huwelijk die beide religies kennen hielp mee bij het beperken van de verspreiding van ziekteverwekkers door geslachtsverkeer. De sterke afkeer van varkensvlees was onder meer gebaseerd op het feit dat een varken zich met ‘afschuwelijke’ dingen voedt. Het maken van wijn paste niet in het nomadisch bestaan maar werd bij het sedentair bestaan wel mogelijk. Het drinken van alcohol leidde tot wanordelijkheden waar orde juist noodzakelijk werd geacht en werd daarom verboden.

Ritualisering en disciplinering
Behalve het vermijden van bepaalde diersoorten en de geboden tot het zorgvuldig omgaan met soorten voedsel, waren er ook bepalingen voor de slacht. Het zorgvuldig laten uitbloeden van geslachte dieren hield verband met het niet volledig vertrouwen van het bloed. Daarnaast bestond nog de meer religieuze overweging dat bloed gezien werd als de verblijfplaats van het leven en in feite alleen god toebehoorde.

Naast de protogeneeskundige bedoelingen van de voedselvoorschriften ontstond ook ritualisering om te benadrukken dat de voorschriften van god kwamen en overtreding als zondig werd gezien. De ritualisering bestendigde de voedselvoorschriften tot in de huidige tijd waarin door de moderne geneeskunde eigenlijk geen behoefte meer is aan die voorschriften. Van Schaik en Michel wijzen er ook op dat van de voorschriften een disciplinerende werking uitging en als een gehoorzaamheidstest voor gelovigen werkte. In dit verband verwijzen ze naar het uit de evolutiebiologie afkomstige begrip ‘costly signal’. Door afstand te doen van op zich smakelijke vis- en vleessoorten kon de gelovige bewijzen dat hij offers kon brengen als bewijs dat hij de religie heel serieus nam. Het is een signaal aan andere gelovigen dat een onderdeel is geworden van de sociale controle om afwijking tegen te gaan.

Je onderscheiden door het ‘anders’ zijn
Ritualisering en disciplinering hebben ook geleid tot het benadrukken van het ‘anders zijn’. Dit geldt met name voor situaties waarin orthodoxe joden en moslims onderdeel van een samenleving waarin ze niet dominant zijn. Door het ‘anders’ zijn te benadrukken worden niet- en andersgelovigen in de ontmoeting met orthodoxe gelovigen min of meer gedwongen rekening te houden met de eisen die het ‘anders’ zijn stelt. Op die wijze dragen orthodox gelovigen hun religie uit en geven tevens blijk van hun gedisciplineerdheid die hen aan een bepaalde religie bindt. Je kunt geen doos bonbons meenemen naar een bevriend moslims echtpaar zonder eerst te controleren of de inhoud ‘halal’ is. Op scholen valt bij verjaardagen bijna niet te trakteren omdat de traktatie onderzocht wordt op verboden stoffen als bijvoorbeeld gelatine. Het ‘anders’ zijn kan zo benut worden om in allerlei situaties dominantie te verwerven vanuit de eis dat het ‘anders’ zijn gerespecteerd wordt.

Religieuze voedingsvoorschriften als anachronisme
De voedingsvoorschriften waar orthodoxe joden en moslims zich aan houden zijn gezien hun ontstaansgrond als protogeneeskunde volstrekt achterhaald. Het huidige voedselaanbod is veiliger dan ooit eerder. De ontstaansgrond van de voedselvoorschriften is niet meer bekend onder gelovigen. Het voortbestaan van de voorschriften dient enkel nog de disciplinering en het benadrukken van het ‘anders’ zijn.




maandag 19 september 2016

Waarom er geen katholiek in het team van DENK zal komen.

                                                                     


DENK verzamelt vertegenwoordigers van groepen die vanuit het heden of verleden klachten hebben over wat hen, dankzij de Nederlandse samenleving,  aan ergs zou zijn overkomen. Een vertegenwoordiger van het katholieke volksdeel zou daar eigenlijk uitstekend tussen passen. Wat die groep sinds het einde van de zestiende eeuw is overkomen, is nogal een schandvlek op het nationaal blazoen.

Anders dan bij andere groepen die nog wat te stellen hebben (of hebben gehad) met de hardvochtige kanten van de niet altijd terechte bewieroking van de Nederlandse cultuur, wordt er nooit een herdenking georganiseerd over wat katholieken is overkomen. In geheel Nederland is er ook nergens een monument te vinden dat het besef van de wandaden die katholieken is overkomen levendig houdt. In het nationaal bewustzijn is de geschiedenis van wat katholieken is overkomen weggestopt. Er is nooit sprake geweest van herstelbetalingen of teruggave van gestolen bezit.

De tweede helft van de zestiende eeuw was er een vol religieus geweld. De spanningen resulteerden in 1566 in een ‘beeldenstorm’, een wat eufemistische benaming waaronder heel wat gruwelen verborgen zijn. Niet alleen werden katholieke kerken ontdaan van aanwezige beelden. Er werden ook priesters en  nonnen vermoord en kloosters werden vernield. Belijdenis van het katholieke geloof werd verboden. Al het katholiek bezit van kerken, kloosters en liefdadigheidsinstellingen, en dat was nogal wat, werd geconfisqueerd. Eeuwen waarin katholieken met hun bijdragen de kerk rijk maakten, werden ongedaan gemaakt. Calvinisten namen het bezit over en deden er goede zaken mee.

Het materieel verlies van de complete katholieke infrastructuur was nog niet eens het grootste verlies. De grote pijn voor iedereen die trouw wilden blijven aan het katholieke geloof lag in het feit dat zij als vijanden en tweederangsburgers werden gezien en behandeld.  Omdat verondersteld werd dat ze trouw bleven aan Rome werden ze gewantrouwd en kregen sociaal en economisch nog nauwelijks kansen. Bedrijfjes van katholieken werden geboycot en protestantse werkgevers namen geen katholieken in dienst. Het was erger dan wat tegenwoordig ‘discriminatie’ werd genoemd. Geen enkel overheidsambt mocht door katholieken worden vervuld en vooral in steden en dorpen met een gemengde bevolking verpauperden op den duur veel katholieken. Prins Willem van Oranje (tussen 1559-1567 Stadhouder van Holland, Zeeland en Utrecht) vond het wel prima.

Gedurende de Napoleontische tijd, bijna twee-en-een-halve eeuw later was er sprake van enige verlichting. In de negentiende eeuw werden ondanks hevig verzet van de protestanten de touwtjes wat minder strak. In 1827 werd door de Nederlanden, dat toen nog België omvatte,  een concordaat met Rome gesloten. Nederlandse ministers schoven de uitvoering echter op de lange termijn. Het was één van de redenen voor de Belgische opstand van 1830 die uiteindelijk tot afscheiding van België zou leiden. In 1848 kwam er eindelijk, door een herziening van de grondwet, wettelijke ruimte voor het katholicisme.

Het vernederde, gekrenkte, gediscrimineerde, verarmde en onderdrukte volksdeel begon zich vanaf toen te organiseren. Het werd het begin van de ‘verzuiling’ waarin alle religies hun eigen scholen, kerken en verenigingen hadden. De verzuiling duurde zeker tot in de jaren zestig van de twintigste eeuw. En terugkijkend vanaf die periode kan worden vastgesteld dat het katholicisme op eigen kracht een sterke zuil had gesticht die veel bijdroeg aan de emancipatie van katholieken. Het bleken voortreffelijke Nederlanders te zijn. De emancipatie was zo succesvol dat er in Nederland bijna geen katholiek meer over bleef.

Geen herdenkingen, monumenten, excuses, herstelbetalingen of teruggave van bezit. Het hoefde kennelijk ook niet meer. Katholieken kozen niet voor de slachtofferrol, maar bouwden vanuit niets en zonder staatshulp een krachtige zuil die haar leden ondersteunde en liet emanciperen. In feite een groot succes. Een succes dat in de jaren tachtig de toenmalige minister-president Ruud Lubbers op de gedachte bracht dat de islam als zuil daar een voorbeeld aan kon nemen.


Nee, DENK zal geen katholiek in haar team kunnen opnemen. De partij richt zich in feite op groepen die voor de slachtofferrol kiezen en vandaaruit een negatieve en beschuldigende politieke ideologie omarmen. Het wordt tijd om ze de oren te wassen. De slachtofferrol en de vandaaruit voortvloeiende beschuldigingen zijn niet meer dan een maskering van het eigen (cultureel) falen om van de geboden kansen gebruik te maken.

dinsdag 21 juni 2016

Tot mijn verrassing lezen ook moslims dit blog

                                                                 
Wie is er hier nu idioot?

“Ik lees je blogs”. Het werd gezegd bij een ontmoeting die over iets anders ging en daar bleef het niet bij, “Vraag je jezelf nooit af hoe het komt dat je zoveel moslims kent en aardig vindt en toch zulke blogs schrijft? Het is dat ik je ken, anders zou ik gedacht hebben: weer zo’n .......!"

Rare vraag, dacht ik achteraf. Ik schrijf ze immers ook voor hen. Sterker nog mijn visies zijn medebepaald door wat ze me toevertrouwen. Het is waar. Ik ken veel aardige moslims. Met een aantal verkeer ik zelfs op vriendschappelijke voet. Niet toevallig vallen ze allemaal onder de categorie die ik ‘katholieke moslims’ noem. Een beetje rare term wellicht. Maar zoals katholieken kunnen zeggen: “de paus kan me wat”, zijn het moslims die een persoonlijk geloof hebben ontwikkeld en dat naar eigen inzicht beleven. Van hen heb ik in de loop der jaren veel geleerd.

Ik hou niet van alle moslims. Ik heb een hekel aan letterknechten (in de koran staat dat….), zeloten, fanatici, fundamentalisten, salafisten, dwingelanden en hypocriet gespuis. De ‘katholieke moslims’ hebben van hen net zo veel te vrezen als ik of anderen die geen moslim zijn. De orthodoxe islam houdt niet van vrijzinnige moslims.

Ik kan wel wat met een moslim die tegen me zei: “Voor al de moslims die de islam boven hun Nederlander zijn stellen, zou je eigenlijk andere wetten moeten hebben. Die hebben eigenlijk geen recht op de vrijheid van godsdienst”. Dat is er een die heeft nagedacht en ook met lede ogen aanziet dat er beroep op de grondwet en mensenrechten wordt gedaan op opportunistische gronden, want eigenlijk erkennen ze die niet.

Ooit kreeg in van een Poolse vriend, die het weer van een Turkse zakenpartner had gekregen, een boek over Rumi, de vermaarde Perzische soefi en dichter. Een waarachtig humanist die het menselijke boven de regels stelde. Binnen de islam worden dat soort soefi’s tegenwoordig in veel landen als ketters beschouwd en vervolgd. De salafisten moeten er niets van hebben, ze beschouwen soefi’s als mensen die wanorde in het land brengen. Wanorde betekent in dit geval dat er maar één leer is en dat wie daar vanaf wijkt een ketter is.

‘Katholieke moslims moeten worden beschermd tegen de ‘calvinistische  moslims’. Natuurlijk bedoel ik hier het harde Calvinisme uit de zestiende eeuw. Calvijn hield ook niet van ketters en liet ze ombrengen.

Wie naar de geschiedenis kijkt en begrijpt weet dat de term ‘joods-christelijke beschaving’ slechts de halve waarheid bevat. Het waren de humanisten die zo ongeveer vanaf Erasmus de harde kant van religies stukje bij beetje ter discussie stelden en de Europese religies op die manier tot beschaving hebben gebracht. Dankzij de humanisten veranderde de gedaante van de christelijke god van een wraakzuchtige en onverzoenlijke heerser in een alles vergevende en dat proces is nog steeds gaande. Die god zou het prachtig vinden als we ook goede voet verkeren met mensen uit een andere religie.

De leerstellige islam heeft die ontwikkeling in de gebieden waar de islam heerst weten te voorkomen. Renaissance en Verlichting zijn aan de islam voorbij gegaan. Rumi is op onbekende wijze verdwenen. Andere humanistische beschavers als Avicenna en Averroës, werden vervolgd en zagen hun boeken op de brandstapel verdwijnen.

Vandaag heb ik niet veel tijd voor de kranten. Ik ga een bezoek brengen aan de plek waar Spinoza lange tijd heeft gewoond. Het is wat mij betreft een eerbetoon aan de man die als een van de belangrijkste humanisten kan worden gezien. Bepaald geen tolerant doetje. Hij kan gezien worden als een van de belangrijkste bestrijders van religieuze knechting en religieuze intolerantie. Als hij niet al eerder aan een ziekte was overleden, zou de Dordtsche Synode hem hebben veroordeeld als ketter. Dat zoiets vandaag de dag ondenkbaar is hebben we te danken aan de grote humanisten.

Voor mijn moslimse lezers nog een tip. Lees mijn blogs alsof ik die aan jullie schrijf en jullie, mijzelf en Nederland de idiote fratsen van degenen die de islam boven alles willen stellen, wil besparen. Ook jullie vrijheid wordt bedreigd.


dinsdag 27 oktober 2015

De Europese godsdienstvrede en de islam

                                                                        


Het begin van de Europese godsdienstvrede kan nauwkeurig worden bepaald. Het was een reactie op de Unie van Atrecht (6 januari 1578) waarin de Spaanse landvoogd met de Zuidelijke Nederlanden overeenkwam dat de katholieke godsdienst de enige godsdienst was en dat iedere andere godsdienst verboden was.  In de Noordelijke Nederlanden was de reformatie al op gang gekomen. Eerder waren de Nederlandse gewesten in de Pacificatie van Gent al overeengekomen om een oplossing te zoeken voor het naast elkaar bestaan van religies en werden de wetten op ketterij afgeschaft.
De Noordelijke Nederlandse gewesten voelden zich geschoffeerd door de ‘Unie van Atrecht’ (1578) en reageerden met de ‘Unie van Utrecht’ die op 29 januari 1579 in de Dom van Utrecht werd ondertekend. Aanvankelijk ondertekenden enkel de gewesten Holland, Zeeland, Utrecht, Gelre en de Groningse Ommelanden de Unie van Utrecht. In de loop van 1579 sloten ook het gewest Overijssel, Landschap Drenthe en Heerlijkheid Friesland en de steden Antwerpen, Breda, Brugge, Brussel, Doornik en Valencijn, Groningen, Ieper, Lier en Venlo zich bij de Unie aan. De voor godsdienstvrede belangrijke bepaling luidde: “persoonlijke vrijheid van godsdienst in Holland en Zeeland; in andere steden en gewesten vrijheid om eigen beleid op het gebied van godsdienst te voeren”.

29 januari 1579 was een begin
Je zou kunnen zeggen dat de Noord-Nederlandse poldermentaliteit en de beginnende Verlichting de ouders waren van de godsdienstvrijheid. De poldermentaliteit zorgde voor nieuwe eenheid in verscheidenheid en de aanstormende verlichting verbrak het primaat van religie over wereldse zaken. Toch zou het nog tot 1795 duren voor de logische consequentie van de vrijheid van godsdienst onder invloed van de Franse revolutie er in de vorm van een officiële scheiding van kerk en staat tot stand kwam.
De ‘Unie van Utrecht’ was een mosterdzaadje voor de godsdienstvrede dat behoedzaam gekoesterd en traag zijn weg vond naar het gehele Europese continent en per land uiteindelijk  in wetten werd vastgelegd. Godsdienstvrijheid betekende dat iedere religie bestaansrecht had en dat ieder individu het recht had om zijn eigen godsdienst te kiezen of te verlaten. De dominantie van één enkele godsdienst was daarmee verbroken.  Nederland kreeg nog wel te maken met een staatsgodsdienst die andere religies tolereerde, maar bij de nieuwe grondwet van Thorbecke in 1848 werden alle religies gelijk gesteld en kon iedereen beroep doen op de grondwet.

Polderende religies in Nederland
Ook religies moesten wennen aan het idee van godsdienstvrijheid en het heeft lang geduurd voordat er zich een verstandhouding ontwikkelde die afspraken mogelijk maakten. Nog steeds zijn er protestantse dominees te vinden die hel en verdoemenis preken over ‘paapse toestanden’.  Ondertussen hadden de wat meer praktisch ingestelden al lang afspraken gemaakt over netelige kwesties. Bijvoorbeeld over gemengde huwelijken die op familieniveau tot ernstige problemen konden leiden. De praktische onderlinge afspraak tussen religies was dat in een gemengd huwelijk de kinderen zouden worden opgevoed in de religie van de vrouw. Binnenlandse missie om gelovigen van andere religies te verleiden om tot de eigen religie toe te treden werd als ongewenste concurrentie gezien. Inmiddels zijn we al weer veel verder. De Oecumene brengt religies steeds dichter bij elkaar in een sfeer waarin wat verbindt belangrijker is dan wat scheidt. Vrede op zijn best.

En nu de islam nog
De islam is er in haar periode van ‘splendid isolation’ in geslaagd om de Europese ontwikkelingen buiten de deur te houden. Ze treedt nu Europa binnen vanuit een geheel andere geschiedenis en als gevolg daarvan ook totaal andere opvattingen. De islam past niet in de Europese godsdienstvrede. Ze doet wel beroep op de zwaarbevochten ‘vrijheid van godsdienst’ om haar eigen onveranderde religie een plaats tussen de Europese religies te geven. Zonder bereid te zijn tot ook maar enige aanpassing van de eigen religie staat de islam in Europa op het standpunt dat ze andere religies respecteert, maar niet deel wenst te nemen aan de in Europa geldende godsdienstvrede. Er is ook niets wat haar dwingt dat wel te doen. De islam is geen voorstander van de scheiding van kerk en staat. Ze zou een Europese godsdienst kunnen zijn als ze dat wel was en afzag van binnenlandse missie, als ze bij gemengde huwelijken toestaat dat de daaruit voortkomende kinderen in de religie van de vrouw worden opgevoed, ze zou andere religies als volkomen gelijkwaardig zien en haar gelovigen toestaan om uit de islam te treden of naar een andere religie over te gaan.

Aan Oecumene doet de islam niet. In het handboek voor Europese islamisten ( Westerse moslims en de toekomst van de islam) schrijft Tariq Ramadan dat moslims wel deel kunnen nemen aan interreligieuze gesprekken maar dat ze daarin de eigen waarheid moeten uitdragen en naar respect voor en aanvaarding van hun standpunt moeten zoeken (pagina 261-266). Elders in het boek roept hij op om de Westerse waarden en normen te vervangen door islamitische waarden en normen omdat het Westerse systeem ‘haram’ is (bijvoorbeeld pagina 255). De islam heeft haar eigen mosterdzaadje in Europa geplant en laat er geen misverstand over bestaan dat ze dat stevig wil laten groeien.

Godsdienstoorlog op komst?
Bassam Tibi, de in Nederland nog weinig bekende schrijver over de politiek van de islam, komt na zijn analyses tot een belangrijke vraag: wordt Europa islamitisch of de islam Europees?  Hij beantwoordt de vraag niet. Dat kan ook niet. Niemand weet hoe het af zal lopen. Ik ben minder voorzichtig. Mijn stelling is dat als er niets verandert Europa gaandeweg islamitisch zal worden. Ik baseer dat op de waarneming dat overal waar de islam in de geschiedenis voet aan de grond heeft gekregen de cultuur werd geïslamiseerd en daarmee de machtsverhoudingen. Het Midden-Oosten en Noord-Afrika zijn op dit ogenblik het toneel van godsdienstoorlogen. Terwijl Saoedi-Arabië de strenge salafistische  islam naar Europa exporteert, zijn de islamitische landen het toneel waar islamisten een theocratie willen installeren en dictators (als eerder Sadam Hussein) die dat trachten te voorkomen. Met de komst van islamitische migranten en vluchtelingen komt ook een deel van de spanningen uit dat gebied binnen. Daarnaast komt echter ook de banier binnen waaronder alle moslims, ondanks hun tegenstellingen, zich scharen binnen: een religie die de wil heeft om te domineren. In Nederland is de appreciatie van de islam na 9/11 en de opkomst van de korangetrouwe IS niet groot meer. Ook het vertrouwen in moslims die zich distantiëren onder het motto ‘niet mijn islam’,  genieten weinig vertrouwen. Regelmatige peilingen die uitwijzen dat onder de Europese moslims de aanhang  voor IS onverwacht groot is, dragen daar aan bij.
De spanningen tussen moslims en de Europese bevolking zal in de toekomst alleen maar blijven toenemen. De integratie wordt tegengewerkt door de islam,  door de thuislanden en door de sociale controle die moslims op het gewenste spoor houdt. Moslims worden gestimuleerd andere dan economische deelname aan de samenleving te vermijden.  Op de lange duur kunnen de spanningen zo groot worden dat de bestaande tegenstellingen volledig aan het licht treden. Dat zal het moment kunnen zijn waarop de islam het ongeschreven verdrag (Ramadan: pagina 92) eenzijdig opzegt en een strijdende islam wordt zoals we die van elders kennen.
De tribale cultuur waaruit de islam voortkomt en die ze in zich opgenomen heeft maakt de islam sterker dan de Europese godsdiensten die weinig militante aanhangers kennen die bereid zijn om voor hun religie te vechten, laat staan de martelaarsdood te riskeren. Dit verschil verontrust de Europese bevolking. Europa kent geen tribalisme meer, al vanaf de veroveringen door Julius Cesar werd het tribalisme bestreden.  Kerk en adel hebben dat later voortgezet omdat de tribaal georganiseerde bevolking  geen ander gezag boven zich duldde.

Strijden voor Europese waarden en normen
Vroeg of laat zal Europa de strijd met de tribale islam moeten aangaan. Hoe eerder, hoe beter, want de strijd zal heviger worden naarmate die langer wordt uitgesteld. Een invalshoek is de rechten die de islam ontleent aan de vrijheid van godsdienst te ontnemen. Dat betreft onder meer de vrijheid om scholen te stichten, Moskeeën te bouwen en belastingaftrek voor giften aan islamitische instellingen.
Rechten ontlenen aan de vrijheid van godsdienst zou alleen toegankelijk mogen zijn voor religies die ten volle de normen en waarden waarop de vrijheid van godsdienst is gebaseerd onderschrijven en dat in de praktijk niet alleen met de mond belijden.
Bij deze invalshoek wordt de islam niet verboden, maar gezien haar leer uitgezonderd van de rechten waarop religies zich mogen beroepen. Pas als de islam in Europa zich hervormt en past binnen de Europese godsdienstvrede zouden die rechten haar weer kunnen worden toegekend.
Er is moed voor nodig om zo’n strijd aan te gaan. Het zou een strijd kunnen zijn die geïnitieerd wordt door de christelijke religies en door christelijke politieke partijen. Het zal geen eenzame strijd worden. Een groot deel van de bevolking zal zo’n strijd steunen en het is ook bepaald niet uit te sluiten dat een relevant deel van de moslims die strijd zal steunen omdat ze in vrede willen leven en met rust wil worden gelaten door de militante islam.
De godsdienstvrede heeft in Europa rust en vrede gebracht en godsdienstoorlogen uitgebannen. Het zou niet moeten rusten voordat ook de islam inziet dat dit in het belang is van moslims voor wie de islam thans nog een belemmering vormt om volledig geaccepteerd te worden.


Update
In België worden de hervormers tegengewerkt door hun orthodoxe moslim broeders
http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/1.2551189





dinsdag 22 september 2015

Het Poolse geheugen en moslimvluchtelingen



Het Poolse geheugen en moslimvluchtelingen

Mijn Poolse vrienden en kennissen houden me al jaren voor dat West-Europa van lotje getikt moet zijn vanwege het toelaten van grote aantallen moslimse migranten en vluchtelingen. Ze willen er zelf van verschoond blijven. De gang van zaken in West-Europa noemen ze: 'Muselmania'.

De Ottomanen

In de loop van de geschiedenis heeft Polen lange tijd een unie gevormd met Litouwen en Oekraïne. De Ottomaanse legers hebben talloze malen Europa binnen willen vallen via Oekraïne, maar de gecombineerde legers zijn altijd in staat geweest om ze tegen te houden. Dat lukte de Ottomanen wel via de Balkan waar de Oostenrijkse-Hongaarse Monarchie de politieagent was. Bij het beleg van Wenen (1683) werden de Polen te hulp  geroepen omdat ze als geen ander wisten hoe ze de Ottomaanse legers moesten bestrijden. De Polen kwamen op het allerlaatste nippertje, maar toen hun beruchte cavalerie zich op het Ottomaanse leger stortte, vluchtte dat in paniek met achterlating van nagenoeg hun hele uitrusting. Een deel van de rijke buit heb ik kunnen zien in het kasteel Kórnik, dat vlak bij Poznan staat. Polen zijn trots op dit deel van hun (Europese) geschiedenis.
Vooral het zuiden van Oekraïne heeft in de geschiedenis veel geleden onder Ottomaanse raids die gericht waren op het veroveren van buit en het maken van slaven. De verhouding met de Ottomanen vormt een deel van het nationaal geheugen in Polen dat gezien zijn ligging hele andere referenties kent dan welke gebruikelijk zijn voor West-Europa. 

De joden

Aan het einde van de zestiende eeuw en het begin van de zeventiende eeuw was het uitgestrekte Groot-Polen een vluchtelingenland bij uitstek voor joden uit het Oosten en christelijke vluchtelingen uit het Westen. In die tijd vormden katholieken de grootste minderheid in een multireligieus en tolerant Polen.  De grote aantallen joden vormden op den duur een steeds groter wordend probleem omdat ze niet integreerden en steeds meer eisen gingen stellen. Deze problemen werden met name manifest nadat als gevolg van de Russische progroms in 1905 honderdduizenden joden hun toevlucht in Polen zochten. Joden domineerden de handel en in het agrarische Polen bepaalden ze de aankoop- en verkoopprijzen. Ook dat vormt een deel van het nationale Poolse geheugen. Een vluchtelingengroep die welkom werd geheten maar die nooit integreerde en zich uitsluitend om het  eigen belang bekommerde. Het beeld van de joden werd in Polen nog versterkt doordat de communistische geheime diensten vanaf 1945 vooral uit Russische joden bestonden. Rusland trok die in 1956 noodgedwongen terug omdat ze het communisme in Polen uiterst impopulair maakten. Polen ziet joden niet alleen als slachtoffers van de holocaust, maar ook als daders in de geschiedenis van Polen.

De Jezuïeten

Het Vaticaan ging zich om Polen bekommeren en zond een leger van Jezuïeten om Polen voor het katholicisme te behouden. Het werd een geslaagde operatie omdat de Jezuïeten stap voor stap het verkommerde onderwijs overnamen en de kaders trainden die richting konden geven aan de politieke ontwikkelingen in Polen. Tegenwoordig is Polen nagenoeg volledig katholiek en zijn de sporen van de Jezuïeten nog overal terug te vinden in de vorm van barokke toevoegingen aan het interieur en exterieur van bestaande kerken. 
Nu zich in Europa nieuwe omvangrijke vluchtelingenproblemen voordoen wenst een meerderheid van de Poolse bevolking daarvan verschoond te blijven. Voor een land dat economisch nog in opbouw is, een hoge werkeloosheid kent en zo haar eigen herinneringen heeft, is dat voorstelbaar. Een voorbode daarvan was te zien toen een paar jaar geleden de Poolse bevolking te hoop liep nadat de regering Saoediërs toestemming gaven voor de bouw van een representatieve moskee in 
Warschau, terwijl daar nauwelijks moslims wonen. 

Europa dwingt Polen om vluchtelingen op te nemen

Toch heeft de Poolse regering vandaag, 22 september 2015, schoorvoetend ingestemd met de opname van een beperkt aantal vluchtelingen. In Polen wijt men dat aan de Poolse ex-premier Donald Tusk die thans voorzitter van de Raad van Europa is. De man zou gezichtsverlies lijden als Polen niet meedoet. Polen heeft door zijn recente geschiedenis niet te maken gehad met de instroom van mediterrane arbeidsmigranten en is geen toevluchtsoord geworden voor asielzoekers.
Polen (8 keer zo groot dan Nederland en met een bevolking van plm 32 miljoen) heeft 9287 vluchtelingen toegewezen gekregen (Nederland 7214) en weet nog niet of ze dat hele quotum zal accepteren. Polen heeft wel al veel Oekraïense vluchtelingen. Die hebben geen hoge verwachtingen. Moslimse vluchtelingen hebben dat wel en ik vermoed dat ze weinig trek zullen hebben om naar Polen, waar ze nauwelijks welkom zijn, af te reizen. De Poolse sociale voorzieningen blijven ver achter bij die van West-Europa. Ik verwacht dan ook dat een groot deel van de vluchtelingen die in Polen terecht komt naar West-Europa zal verhuizen, zodra ze over een verblijfsstatus beschikken.

De moraal van het verhaal 

Er zitten wel wat lessen in dit verhaal. Zoals het Vaticaan Polen veroverde via het onderwijs, zou je kunnen zeggen dat moslims dat vooral doen via beïnvloeding van politieke besluitvorming, via de politiek correcte media, via eenzijdig propaganda en slachtofferschap, via publieke afwijzing van alles wat ze als moslims stoort en via intimidatie. Een eisende partij zoals de gevluchte joden dat ooit in Polen waren.

Polen heeft geen goede herinneringen aan de uitkomsten van de tolerantie die het land ooit kenmerkte. Hoewel Poetin in Polen de meest gehate man ter wereld is, verwijst men hier toch graag naar zijn harde hand als het om moslims gaat. Polen willen dan ook dat Europa harder wordt. Het kan rekenen op andere Oost-Europese landen als Roemenië, Hongarije, Tsjechië en Slowakije en in de toekomst wellicht op andere landen zoals Denemarken.